Ένα κουδούνι σβήνει σιγά το θόρυβο της τάξης,
μα δεν τελειώνει εδώ η δική μας πράξη.
Είναι μια πόρτα που ανοίγει στο φως,
κι ένας δρόμος μπροστά μας, καινούργιος, ζωντανός.
Τα θρανία μένουν πίσω, γεμάτα αναμνήσεις,
γέλια, μικρές ιστορίες και τόσες συζητήσεις.
Κι η αυλή που μας είδε να τρέχουμε παιδιά,
κρατά τα βήματά μας σαν παλιά συντροφιά.
Δεν είναι τέλος αυτό που σήμερα ζούμε,
είναι αρχή που με θάρρος όλοι ξεκινούμε.
Με όνειρα στις τσέπες και βλέμμα καθαρό,
πάμε μπροστά… για κάτι πιο μεγάλο, πιο αληθινό.
Και αν κλείνει μια πόρτα σ’ αυτή τη διαδρομή,
άλλη ανοίγει πιο πέρα, μας καλεί στη ζωή.
Με φίλους που κρατάμε βαθιά στην καρδιά,
γράφουμε το αύριο… μαζί, ξανά και ξανά.
Και παν και πάνε
και σ’ αναζητάνεώρα τους καλή
Από λιβάδια
μ’ ασφόδελα περνανε
ώρα τους καλή
Παλιά τραγούδια
στ’ αλώνια αχολογάνε
και παν και πάνε
ώρα τους καλή
Τους ακολουθάνε
τ’ αγρίμια που ξυπνάνε
ώρα τους καλή
Την πέτρα στίβουν
χορταίνουν, ξεδιψάνε
ώρα τους καλή
Στη γη και στ’ άστρα
και στα παιδιά μιλάνε
ώρα τους καλή
