Και βλέπω πέρα τα παιδιά και τες αντρογυναίκες
γύρου στη φλόγα π’ άναψαν και θλιβερά τη θρέψαν μ’ αγαπημένα πράματα και με σεμνά κρεβάτια, ακίνητες, αστέναχτες, δίχως να ρίξουν δάκρυ. Και `γγίζ’ η σπίθα τα μαλλιά και τα λιωμένα ρούχα. Γλήγορα στάχτη να φανείς, οι φούχτες να γιομίσουν. Είν’ έτοιμα στην άσπονδη πλημμύρα των αρμάτων δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά κι ελεύθεροι να μείνουν εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο. Δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά κι ελεύθεροι να μείνουν.https://youtu.be/k-FEpKIvTy0?list=RDk-FEpKIvTy0Άκρα του τάφου σιωπήΣτον κάμπο βασιλεύειΛαλεί πουλί, παίρνει σπυρίΚι η μάνα το ζηλεύει
Άκρα του τάφου σιωπήΣτον κάμπο βασιλεύειΛαλεί πουλί, παίρνει σπυρίΚι η μάνα το ζηλεύει
Άκρα του τάφου σιωπήΣτον κάμπο βασιλεύειΛαλεί πουλί, παίρνει σπυρίΚι η μάνα το ζηλεύει
Τα μάτια η πείνα εμαύρισεΣτα μάτια η μάνα μνέειΣτέκει ο Σουλιώτης ο καλόςΠαράμερα και κλαίει
Τα μάτια η πείνα εμαύρισεΣτα μάτια η μάνα μνέειΣτέκει ο Σουλιώτης ο καλόςΠαράμερα και κλαίει
'Ερμο τουφέκι σκοτεινόΤι σ' έχω 'γω στο χέρι;Όπου εσύ μου 'γινες βαρύΚι ο Αγαρηνός το ξέρειΌπου εσύ μου 'γινες βαρύΚι ο Αγαρηνός το ξέρει
Άκρα του τάφου σιωπήΣτον κάμπο βασιλεύειΛαλεί πουλί, παίρνει σπυρίΚι η μάνα το ζηλεύει
Εκφώνηση: Ορκίζουν σε στη στάχτη αυτή!
Λόγο, Έργο, Νόημα!
Μητέρα Μεγαλόψυχη
Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα
κι αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου
με λογισμό και μ' όνειρο, τι χάρη έχουν τα μάτια,
τα μάτια τούτα να σε ιδούν μες το πανέρμο δάσος,
που ξάφνου σου τριγύρισε τ' αθάνατα ποδάρια.
Κοίτα, με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα των Βαϊώνε!
Το θεϊκό σου πάτημα
δεν άκουσα, δεν είδα,(2)
ατάραχη(2)
σαν ουρανός μ' όλα τα κάλλη πόχει,
που μέρη τόσα φαίνονται και μέρη 'ναι κρυμμένα.
Αλλά, Θεά, δεν ημπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου
κι ευθύς εγώ του Ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;
Δόξα 'χ' η μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι
Οι Καρυάτιδες Περιμένουν
Στη στέγη της Ακρόπολης στέκουν αγέρωχες,
με τα βλέμματα ψηλά και τις καρδιές φωτεινές.
Μια αδελφή τους μακριά, σε ξένα χώματα,
κι εκείνες την περιμένουν με υπομονή και ελπίδα.
Κάθε πέτρα τους θυμάται τα γέλια και τα μυστικά,
κάθε ήλιος αγκαλιάζει τις σκιές τους.
Η κλεμμένη Καρυάτιδα ας γυρίσει πίσω,
να σμίξουν ξανά οι καρδιές των αρχαίων και των παιδιών.
Έλα πάλι κοντά μας! λένε,
η ιστορία μας σε θυμάται και σε θέλει εδώ.
Χωρίς εσένα δεν είναι πλήρης η φρουρά,
γύρνα σπίτι, Κόρη των αρχαίων και των παιδιών
Μέχρι τότε στέκουν περήφανες και δυνατές,
οι φωνές τους αντηχούν και η ιστορία ζωντανεύει.
